Alles klinkt  dermate heus mysterieus als men begint te zinspelen over moraal en het sentiment of met name de begrafenis van de eigenheid na het lepelen van de zee, en zoals eeuwen voorheen het meeëten der meeuwen te merken, om deze eigenheid vol zichtlicht in te huldigen. Deemoedig zinspeelt hij eigenlijk elke keer op de ratio, die hij kwijt speelt, dan weer eens opraapt om te doemdenken zoals velen zodat vele vragen openblijven. Is de electronische toevoer niet veel meer dan fascisme bij voorbeeld, waar met Facebook het infantilisme zou overblijven want gestraft indien u zich niet houdt aan de regels. Bewijs dat mathematica oosters is en internet westers eigenlijk, of is het vice-versa weet ik ook niet meer, maar blijft hem het recht naar de hemel te kijken, al is die grijs hier en elders helder blauw, met enkele witte wolkjes alsof samen met dat carcerale waar we wonen er zowieso mensen & namen zijn met recht op (n)iets, maar de anderen die dagelijks de files vergevoegen, regen of geen regen. Nooit net zoals de echte hoertjes ; altijd met één dij in de lucht op hoge hakken met zwarte netkousen onder een paraplu als het regent en kletsnat te eindigen met een gigolo op het stro dan. Working class heroes ; maar daar waar ze rijk zijn, hebben ze pas recht op schoonheid, maar merk je dat dat minder schoon is dan tante Martha in de kleine badkuip want daar mag het niet kil worden want warmhartig in de haast. Een logica diende te zegevieren met name, dat wel. Een eigen leegte opgevuld, de wegen naar alle huizen van de wereld te onthouden en uiteengezakt als een verpauperde yuppie Dave te verwarren met Kasparov op YouTube, zoniet dat soort autisme dat van de echtheid een product ten dienste van het nut diende te zinnebeelden in dit glinsteren na het schuw of ploertige schilderen. Maar er was geen plaats meer om te schilderen. A nee?, zei ze. Nee, er was slechts plaats bij de rijken, die – en dat is het toppunt!- samen met die religie de familie met veel kindjes als doel An Sich vooropstelden. Daar waar voor het volk een kind bij de (weggedoken)  opgestapelde armoede betekende, en die armoede wordt dan op tijd en stond geüniformiseerd, klaarblijkelijk in een breinrefrein onder overlevingsstramien, maar daar ging het nooit (meer) over. Middenin die schooljongens dan bleven hem de littekens van Panagoulis over, maar ook dat was van een vervlogen eeuw zodat niet veel meer overbleef dan zich te weerhouden van verdere illusies en te hopen nog in leven te zijn morgen, zoniet overmorgen en volgend jaar ondanks het plebs tegemoet want zowieso niet aangepast in/aan de barbarij. Hoe zou het anders? Krijgen die Vlamingen nu tv-programma’s voorgeschoteld waar vlaamse boeren (nee geen hoeren) hun « villa » verkopen voor 700 000 euro daar waar een doorsnee tv-kijker eens alles afbetaald niet eens 1000 euro heeft om maandelijks van te leven. Tenslotte al het nieuws over oorlog en misdaden en wat blijft die doorsnee tv-kijker over om van te dromen eigenlijk? Ook dat is/wordt bijzaak want elk heeft zijn plaats in de maatschappij, zo heet het. Zo heeft een bekende schrijver, -waarvan stapels boeken te vinden zijn in de boekenwinkels met uitgevers die in de media belanden-, niks te maken met al die kleinzielige prutsers met hun blogs, die ook nog menen met hun dagboek- zoniet Facebookstijl de hogere literaire regionen te (be)reiken daar waar ze eigenlijk niet veel meer reiken dan (psychiatrische) patiënten, want de rest heeft geen tijd en maakt carrière. Van üntermenshen gesproken dus. Zo is dat ook met de kunstschilders ; men zou nog verwonderd zijn hoeveel er in katholiek Vlaanderen met een kleine uitkering overleven, en zich wanen als schilder of schrijver, maar dat is dan ook alles. Komt er dan zowieso een probleem van de kwaliteit toch, maar gezien ze ook nog niks afweten van russische cosmonauten, moeten we toegeven dat ook dat begrip nogal vaag overkomt, als alles pathetisch, symplistisch en parochiaal geworden is. Dat is dan niet zozeer de diamanten naar de varkens gooien, dat zijn nepjuwelen die men voor fortuinen gaat (ver)kopen als de echte diamanten in de modder of de vuilbak belanden. Ook dat is barbarij. En dat men mij dan ook niet meldt dat ze niet smaakbepalend zouden tewerk gaan om hun spul aan de man te brengen. Blijft dan over te melden dat het misdaadgeld dient gebruikt te worden om de lonen van de politie te betalen, zegt dan de minister, die dan nota bene betaald wordt door de belastingen van de armen en zo zijn we rond. Blijft dan over het geld te devalueren natuurlijk ook, gezien de euro de Duitse Mark zou vervangen hebben, niemand anders. Ondertussen dient in dat slijk de geschiedenis ver(der) te borduren, en te merken dat van al diegene die het geld dan wel binnengekregen hebben, ze ook niet eens de problematiek van de vrijgevigheid van Aristoteles begrepen hebben. Daarom blijft (hen) Kant over, want meent men dan toch te begrijpen dat ze in dat germaanse Rijk dan toch serieus problemen gehad hebben met ethiek, ondanks het feit dat ook daar -buiten Goethe- weeral niemand er iets van begrepen heeft want valt het Genie eigenlijk samen met het Kwade. De moraal dan is een deugd die van een principe komt, zegt Dante. Daarom – even herhalen – dat ze dan ook een religie nodig hebben om hen te melden wat goed en slechts is, al begrijpen ze het nog niet. Zo kunt u dan bij voorbeeld merken dat er sommige dagen zijn dat ze allen rijden met de lichten aan bij klaarlichte dag en dat ze soms en masse lachen als er meer redenen toe  zijn tot wenen dan iets anders. Hoe zou men dan kunnen hopen op een logica dan? Deze die zegt dat de schone goedaardigheid en het altruisme zegeviert, net zoals kunst en cultuur voor elk in vrede en geluk. Niet veel meer dan een mythe dus, klaarblijkelijk. Ik voeg er bewust geen liefde bij, want net zoals solidariteit, volk, partij,… is dat woord verkracht. Want komt daarbij dat die liefde niet zozeer de guru van de sekte dient te dienen, dan wel de capitalist, herleid tot feodale praktijken. Herinnert men zich in sommige regionen de film van Fassbinder ‘Die bittere Tränen von Petra Von Kamf’ ; Brechtiaans en Freudiaans in die mate dat de lakei ook nog het seksueel object van de bazin kan zijn, en in feodale termen: is er ook daar geen (ware) keuze meer om zich te bevrijden van die sociale kooi maar vindt ze menselijke warmte in een koude wereld. Maar elders is het genieten toch? Ik zei aan een vriendin: toen ik jong, kleurrijk en bruingebrand terugkwam in die grauwe trams in dat verpauperd Brussel waar niemand lacht, stelde ik mij de vraag na twee maanden vakantie in de zon of die mensen jaloers zouden zijn van mij. Nu als ik één bruingebrand bevrijd iemand zal zien in september zal ik hem op zijn smoel geven want deze keer ben ik jaloers. Maar waarom toch, zei die vriendin. Omdat ik onrechtstreeks zijn vakantie heb moeten betalen en zelf in de regen geleefd heb gedurende twee maanden, omringd door de flikken van madame, die boetes uitdelen aan gehandicapten. Zo eenvoudig is dat kleine leven… 

Publicités