Meen in deze wereld te weten, niet eens meer te wenen na het tekenen, en tenslotte in gekreukte kleren een opgeblazen pijn te miskennen, zoniet het lijden in de schijn te ontkennen, te hopen naar een Salon vol malse zetels voor onze kont, te kwispelen als hondjes en er zeker van zijn dat we geen slaven (meer) zijn. Zo verblind lopen we rond in het rondje, te doen wat ons gevraagd wordt : regelrecht te staan in het centrum met het licht van de planeet aan de ene kant en de opgevulde duisternis met kleur aan de andere kant zodat de volledige blindheid voor eens achterwege blijft. Kunnen we ons nog wassen in badkuipen, die gehalveerd zijn omwille van het budget, met een meter verder een wc, die net zo goed na tientallen jaren gebruik dient buitengegooid te worden, maar nee ondanks verkommerde hygiëne wordt dat ook gehouden, omwille van het budget. Ook het eten laat te wensen over, in een leven zonder zon zodat de gezondheid erop achteruitgaat daar waar anderen omwille van die zon en kreeft met Dom Perignon met ook nog wat zeewind tussen de dijen langer leven. Dat heet genieten, als anderen net zo goed in die sociale woningen belanden, met of zonder ‘lange arm’, en constateren dat ze in gevangeniscellen grotere vensters hebben met een mooier zicht, al is alles carceraal.  Zodat des te meer er verschillende klassen zijn, waar door het sturen van de kinderen naar een rusthuis, school of kazerne (wat op hetzelfde neerkomt) men zeker weet dat de slavernij verleden tijd is. Want eens de factures betaald, heeft men ook recht op slapen, op een krant, op een paddestoel in de tuin van de rijken verwezenlijkt door  tante firma, die het steeds voor het zeggen heeft. Zodat ik evenzeer merkte dat er dan toch een keuze zou zijn want zijn de rijken omringd door blaffende honden en zijn de armen omringd door loeiende sirènes, zei ik toch. Zijn er sommige plaatsen waar er dan toch stilte heerst, maar daar zijn de fascisten aan de macht, al moeten ze toch ook ver rijden voor een bordeel. Net over de grens toch, zegt er mij één. Ik dacht de weg tussen de katholieke universiteiten in dit land. Tenzij dat men door afwezigheid van religies er zakenvrouwen van gemaakt heeft, en dus geen hoeren of slavinnen. Tenzij ze getrouwd zijn, zodat met enig geweten (?) er een aantal evengoed in de spoed geld & tijd kan spenderen aan het feminisme, wat even grotesk overkomt bij de macho’s. Een wereld in tweevoud zodat alles zich vermenigvuldigt, zich opbouwt om even later de mooiste dingen af te breken, en te ontkennen in de miskenning. Regelrecht, nog zo’n woord. A pleasure to see the portret of an artist waiting the protest. Zal ik poëzie schrijven, weeral, maar ik ben geen poëet. Ik schrijf: achter elke huid is er een tuin van Eden die schuilt. Ik schrijf zoveel, maar ze antwoordde dat deze zin prachtig is. Een beetje overdreven zodat men nooit weet hoe die mensen denken eigenlijk ; er zijn zoveel maskers, zovele ontwrichtingen of verplichtingen, en uitleg naast de kwestie dat de ene wat ronddraait terwijl de anderen aangepast de kudde volgen zodat die wegen overbelast zijn door files, komt daar geen einde aan en wordt het steeds erger. Hebben ze allen gedacht aan zichzelve, en hebben ze deels gelijk gehad. Terwijl onze ouders de oorlog gewonnen hadden en wij een economie hebben zien ineenstorten met idioten en/of arrivisten, in naam van dat soort eigenbelang wat met zich mede brengt dat diegene die alles verdienen niks hebben en diegene die alles hebben eigenlijk niks verdienen. Zo gaat dit leven, want zijn we gedoemd te geloven dat die kinderen van gewezen helden carceraal moeten opgroeien terwijl extreem rechtse kinderen van gewezen collaborateurs met huis en tuin in het residentiële leven, met reizen naar  de zon en alle aandacht in de media. Die schermen moeten het plebs dan doen dromen, en hun sociale conditie in kooien doen vergeten, net zoals die collaborerende (sensatie)pers, maar tot hoelang nog? Tot het einde van het schooljaar? Tot ze niet meer betaald worden? Ik heb dus vraagtekens bij diegene die Egypte verliet 7000 jaren geleden. Blijven we nu in de « evolutie » zowat mensapen met bierbuiken, dat is het. Darwin wint, en Spinoza tam want lam verklaard in de klaarte.

Publicités