Latest Entries »

This is a video

Publicités

« This is not Mickey Mouse »

Kleurrijk

Alles klinkt  dermate heus mysterieus als men begint te zinspelen over moraal en het sentiment of met name de begrafenis van de eigenheid na het lepelen van de zee, en zoals eeuwen voorheen het meeëten der meeuwen te merken, om deze eigenheid vol zichtlicht in te huldigen. Deemoedig zinspeelt hij eigenlijk elke keer op de ratio, die hij kwijt speelt, dan weer eens opraapt om te doemdenken zoals velen zodat vele vragen openblijven. Is de electronische toevoer niet veel meer dan fascisme bij voorbeeld, waar met Facebook het infantilisme zou overblijven want gestraft indien u zich niet houdt aan de regels. Bewijs dat mathematica oosters is en internet westers eigenlijk, of is het vice-versa weet ik ook niet meer, maar blijft hem het recht naar de hemel te kijken, al is die grijs hier en elders helder blauw, met enkele witte wolkjes alsof samen met dat carcerale waar we wonen er zowieso mensen & namen zijn met recht op (n)iets, maar de anderen die dagelijks de files vergevoegen, regen of geen regen. Nooit net zoals de echte hoertjes ; altijd met één dij in de lucht op hoge hakken met zwarte netkousen onder een paraplu als het regent en kletsnat te eindigen met een gigolo op het stro dan. Working class heroes ; maar daar waar ze rijk zijn, hebben ze pas recht op schoonheid, maar merk je dat dat minder schoon is dan tante Martha in de kleine badkuip want daar mag het niet kil worden want warmhartig in de haast. Een logica diende te zegevieren met name, dat wel. Een eigen leegte opgevuld, de wegen naar alle huizen van de wereld te onthouden en uiteengezakt als een verpauperde yuppie Dave te verwarren met Kasparov op YouTube, zoniet dat soort autisme dat van de echtheid een product ten dienste van het nut diende te zinnebeelden in dit glinsteren na het schuw of ploertige schilderen. Maar er was geen plaats meer om te schilderen. A nee?, zei ze. Nee, er was slechts plaats bij de rijken, die – en dat is het toppunt!- samen met die religie de familie met veel kindjes als doel An Sich vooropstelden. Daar waar voor het volk een kind bij de (weggedoken)  opgestapelde armoede betekende, en die armoede wordt dan op tijd en stond geüniformiseerd, klaarblijkelijk in een breinrefrein onder overlevingsstramien, maar daar ging het nooit (meer) over. Middenin die schooljongens dan bleven hem de littekens van Panagoulis over, maar ook dat was van een vervlogen eeuw zodat niet veel meer overbleef dan zich te weerhouden van verdere illusies en te hopen nog in leven te zijn morgen, zoniet overmorgen en volgend jaar ondanks het plebs tegemoet want zowieso niet aangepast in/aan de barbarij. Hoe zou het anders? Krijgen die Vlamingen nu tv-programma’s voorgeschoteld waar vlaamse boeren (nee geen hoeren) hun « villa » verkopen voor 700 000 euro daar waar een doorsnee tv-kijker eens alles afbetaald niet eens 1000 euro heeft om maandelijks van te leven. Tenslotte al het nieuws over oorlog en misdaden en wat blijft die doorsnee tv-kijker over om van te dromen eigenlijk? Ook dat is/wordt bijzaak want elk heeft zijn plaats in de maatschappij, zo heet het. Zo heeft een bekende schrijver, -waarvan stapels boeken te vinden zijn in de boekenwinkels met uitgevers die in de media belanden-, niks te maken met al die kleinzielige prutsers met hun blogs, die ook nog menen met hun dagboek- zoniet Facebookstijl de hogere literaire regionen te (be)reiken daar waar ze eigenlijk niet veel meer reiken dan (psychiatrische) patiënten, want de rest heeft geen tijd en maakt carrière. Van üntermenshen gesproken dus. Zo is dat ook met de kunstschilders ; men zou nog verwonderd zijn hoeveel er in katholiek Vlaanderen met een kleine uitkering overleven, en zich wanen als schilder of schrijver, maar dat is dan ook alles. Komt er dan zowieso een probleem van de kwaliteit toch, maar gezien ze ook nog niks afweten van russische cosmonauten, moeten we toegeven dat ook dat begrip nogal vaag overkomt, als alles pathetisch, symplistisch en parochiaal geworden is. Dat is dan niet zozeer de diamanten naar de varkens gooien, dat zijn nepjuwelen die men voor fortuinen gaat (ver)kopen als de echte diamanten in de modder of de vuilbak belanden. Ook dat is barbarij. En dat men mij dan ook niet meldt dat ze niet smaakbepalend zouden tewerk gaan om hun spul aan de man te brengen. Blijft dan over te melden dat het misdaadgeld dient gebruikt te worden om de lonen van de politie te betalen, zegt dan de minister, die dan nota bene betaald wordt door de belastingen van de armen en zo zijn we rond. Blijft dan over het geld te devalueren natuurlijk ook, gezien de euro de Duitse Mark zou vervangen hebben, niemand anders. Ondertussen dient in dat slijk de geschiedenis ver(der) te borduren, en te merken dat van al diegene die het geld dan wel binnengekregen hebben, ze ook niet eens de problematiek van de vrijgevigheid van Aristoteles begrepen hebben. Daarom blijft (hen) Kant over, want meent men dan toch te begrijpen dat ze in dat germaanse Rijk dan toch serieus problemen gehad hebben met ethiek, ondanks het feit dat ook daar -buiten Goethe- weeral niemand er iets van begrepen heeft want valt het Genie eigenlijk samen met het Kwade. De moraal dan is een deugd die van een principe komt, zegt Dante. Daarom – even herhalen – dat ze dan ook een religie nodig hebben om hen te melden wat goed en slechts is, al begrijpen ze het nog niet. Zo kunt u dan bij voorbeeld merken dat er sommige dagen zijn dat ze allen rijden met de lichten aan bij klaarlichte dag en dat ze soms en masse lachen als er meer redenen toe  zijn tot wenen dan iets anders. Hoe zou men dan kunnen hopen op een logica dan? Deze die zegt dat de schone goedaardigheid en het altruisme zegeviert, net zoals kunst en cultuur voor elk in vrede en geluk. Niet veel meer dan een mythe dus, klaarblijkelijk. Ik voeg er bewust geen liefde bij, want net zoals solidariteit, volk, partij,… is dat woord verkracht. Want komt daarbij dat die liefde niet zozeer de guru van de sekte dient te dienen, dan wel de capitalist, herleid tot feodale praktijken. Herinnert men zich in sommige regionen de film van Fassbinder ‘Die bittere Tränen von Petra Von Kamf’ ; Brechtiaans en Freudiaans in die mate dat de lakei ook nog het seksueel object van de bazin kan zijn, en in feodale termen: is er ook daar geen (ware) keuze meer om zich te bevrijden van die sociale kooi maar vindt ze menselijke warmte in een koude wereld. Maar elders is het genieten toch? Ik zei aan een vriendin: toen ik jong, kleurrijk en bruingebrand terugkwam in die grauwe trams in dat verpauperd Brussel waar niemand lacht, stelde ik mij de vraag na twee maanden vakantie in de zon of die mensen jaloers zouden zijn van mij. Nu als ik één bruingebrand bevrijd iemand zal zien in september zal ik hem op zijn smoel geven want deze keer ben ik jaloers. Maar waarom toch, zei die vriendin. Omdat ik onrechtstreeks zijn vakantie heb moeten betalen en zelf in de regen geleefd heb gedurende twee maanden, omringd door de flikken van madame, die boetes uitdelen aan gehandicapten. Zo eenvoudig is dat kleine leven… 

 

Viagras

Elle prend le temps de s’étendre quand la lumière s’éteint, puis réfléchit aux ennuis que peuvent causer les remues ménages dans ces métropoles chaotiques où le struggle for life est de mise.  Mais on ne sait pourquoi elle pensait à cette anecdote à Athènes, elle ne sait plus si c’était la gare, le port ou l’aéroport où une Française prétentieuse, choquée disait à son mari au sujet du porteur grec qui porta ses valises (avec livres de Céline dedans): « tu vois ça chéri, ça ne parle même pas le Français! ». On aura compris leur Euro(pe). Et c’est eux qui ont encore le fric pour voyager et profiter du soleil, les livres de Poche en mains quand ils ne peuvent plus penser à baiser. Elles deviennent alors toutes lesbiennes, c’est bien ça quand les autres pensent au neuvième mois lunaire, et jeûnent dans un esprit fanatisé, mais calculé (au céleste?) puisque cosmologie logique du mâle sans la femelle et de la femelle entre les femelles pour cautionner un rythme biologique imposé. C’est ce qui s’appelle structurer les murmures, les ‘on dit’ et puis les ‘oui, oui’ sans merci. Vient alors le méchant loup. Mais pourquoi as-tu de si grandes dents, mère grand. C’est pour mieux le manger,  mon enfant. A quoi bon refaire une meilleure histoire que celle ci. Tu n’as pas une blague plutôt que ce blabla, qu’elle lui dit. Et bien oui il dit c’est l’anglaise qui reçoit d’une lesbienne pour son anniversaire une montre Rolex. Assez déçue la fille lui dit c’est pourtant ça que tu m’avais demandé. Non j’avais seulement dit: I want to watch (je veux voir). T’en n’a pas une meilleure, lui dit elle. Et bien c’est le type qui prend du Viagra et qui appelle sa femme, toute excitée. Une fois la femme devant lui, il débande. Tu vois, qu’il lui dit, même drogué mon zizi te reconnais. J’en ai moi une meilleure dit elle. C’est le type qui prend une trop forte dose de Viagra. Tout y passa: sa femme, la servante, le chien et même les trous de serrures. Ensuite on le remarqua à la cave en train de limer son sexe ensanglanté avec une lime. Horrifié on lui demanda ce qu’il faisait. Et bien, dit il, il n’y a plus que l’oiseau en cage que je n’ai pas baisé.

mer chaude

C’est devenu commun, même plus snob,  de lire le web du ‘New York Times’ (Arts), un peu moins ‘De Groene Amsterdammer‘ où maintenant au côté d’un article sur les illégaux tous les trois secondes on passe à gauche de l’écran des nouveaux Twitters. Là où le ‘NYT’ parle d’investigation policière sur ces Twitters. Des informations qui en fait font partie du nivellement car depuis internet un monde de ‘communication’ s’est peut-être ouvert, mais le niveau intellectuel n’est plus ce qu’il était et… tout est faux (fiction=réalité et vice-versa). Cela parait normal dans une société d’images. Certes en ayant oublié Plékhanov concernant propagande et agitations dont les services secrets des armées et multiples(es)pions (eux payés) ne seraient pas étrangers. Agir sur l’opinion n’est en fait pas empiéter injustement sur l’autonomie personnelle ; c’est influencer elle-même des forces collectives, mais dans l’atomisation de l’être devant écrans cet être est que secondairement engagé, se calque aux systèmes médiatiques officiels sans vraie alternative de la pensée, mais ne se retrouve plus vraiment par apport démocratique au pouvoir de changement ou d’implication sur les décisions sur sa vie au quotidien car tout est devenu diffus, incertain voire préétablis par des systèmes où l’argent est maître. S’en est suivi des pastiches et du chauvinisme si ce n’est du nationalisme pour les paravents aux figurants qui veulent eux aussi gouter tout en gardant un esprit de province incestueuse, mais n’y ont pas droit. Et pour les ‘analyses’ on déambule par des ‘ismes’ pour oublier la réalité en la rendant uniforme, en méandres et en culs-de -sacs. Là où nous avons été exclus  s’est ajouté internet  (blogs, Twitter, Facebook, Linkedl, Myspace…) mais quel en est l’impact si ce n’est que nous serions conditionnés, robotisés et canalisés (virtuellement). ET? Une surconsommation d’images ou pseudo informations sans doute et puis  une panoplie de gens (?) derrière écrans qui n’ont plus le temps pour rien. Ni pour un livre, ni pour l’amour, ni pour encore se déplacer vers activités collectives, si ce n’est ceux pour lesquelles ils sont obligés (pour carrière). Drôle de monde alors. On les ressent alors quelque peu crispés, pas vraiment heureux et conscients (??) qu’ils ont peut-être réussit bien des choses, mais aux prix de perte de conscience propre voire de morale bien entendu. C’est comme cela qu’ils ont tout, mais qu’ils se détestent car chacun a tiré les draps vers lui, et le drap de lit s’est déchiré. Le paradoxe c’est que celui qui a tout pris (derrière notre dos) a fait des dettes, a bouffer et bu comme un vrai prince sous manies et petites phobies ce qui a fait qu’il s’est préservé et ne parait pas son âge, là où nous paressons plus vieux vu les produits blancs et les tourments. Il est alors tellement fabulateur, manipulateur et malin qu’il a su soutirer de l’argent un peu partout, s’est accaparé de tout en faisant travailler sa femme et tous ceux qui l’entoure et il dit maintenant:  ‘c’est à moi’. Celui ou celle qui le dérange encore dans sa stratégie du ‘c’est à moi’, est taxé de tous les préjugés possibles voir de racisme. Et quand il ne trouve pas la possibilité de se débarrasser de vous il parle de schizophrénie, après s’être ‘vendu’ lui aux plus puissants, avoir donné de l’argent aux gens susceptibles de l’éjecter de sa situation de privilégié, et après avoir utiliser tout son opportunisme envers les représentants de religions et donc de pouvoir (de conscience) il parle des social killers, qu’il n’est pas, dit il. Puis il se compare à Freud, à Homère, Socrate et réécrit Cassandre comme si il en était l’auteur initial mais le niveau (et préjugés) reste scabreux. Il en est devenu fou à sa manière car malgré les avoirs des juifs en ‘sa’ possession il croit que le roi va le recevoir en personne et il est donc tellement fou qu’il se sent personnellement responsable du PIB. En fait des dettes pour vivre comme les riches, ce qu’il a fait fuir son pays. Et tout ce mélange entre racismes, chauvinisme, préjugés pour faire comme les autres et pour savoir dire ‘ses’ maisons ou ‘son’ art cela fait de lui un être comme des millions d’autres si ce n’est qu’il n’est même pas parano, quand nous croyons être sur systèmes de flics ou d’écoutes sur internet et gsm. Quand les autres c’est iPad je sais. Il faut tout pour faire et défaire ce monde, mais le problème pour septembre ou le temps de l’école et puis les factures a payer c’est que le système est peut-être irréversiblement amoché, et plus personne qui sait faire encore quoi que ce soit pour y remédier, si ce n’est exiler l’artiste dans sa cage à lions quand notre Socrate ou Freud c’est cocktail après sauce caviar avec vue sur mer chaude. Le ‘New York Times’ il l’utilise pour se torcher le cul, dit il. C’est le seul lien qu’il a encore avec les pauvres: l’absence de vrai papier cul, dit il.

http://www.bloggen.be/ppitteman

Meen in deze wereld te weten, niet eens meer te wenen na het tekenen, en tenslotte in gekreukte kleren een opgeblazen pijn te miskennen, zoniet het lijden in de schijn te ontkennen, te hopen naar een Salon vol malse zetels voor onze kont, te kwispelen als hondjes en er zeker van zijn dat we geen slaven (meer) zijn. Zo verblind lopen we rond in het rondje, te doen wat ons gevraagd wordt : regelrecht te staan in het centrum met het licht van de planeet aan de ene kant en de opgevulde duisternis met kleur aan de andere kant zodat de volledige blindheid voor eens achterwege blijft. Kunnen we ons nog wassen in badkuipen, die gehalveerd zijn omwille van het budget, met een meter verder een wc, die net zo goed na tientallen jaren gebruik dient buitengegooid te worden, maar nee ondanks verkommerde hygiëne wordt dat ook gehouden, omwille van het budget. Ook het eten laat te wensen over, in een leven zonder zon zodat de gezondheid erop achteruitgaat daar waar anderen omwille van die zon en kreeft met Dom Perignon met ook nog wat zeewind tussen de dijen langer leven. Dat heet genieten, als anderen net zo goed in die sociale woningen belanden, met of zonder ‘lange arm’, en constateren dat ze in gevangeniscellen grotere vensters hebben met een mooier zicht, al is alles carceraal.  Zodat des te meer er verschillende klassen zijn, waar door het sturen van de kinderen naar een rusthuis, school of kazerne (wat op hetzelfde neerkomt) men zeker weet dat de slavernij verleden tijd is. Want eens de factures betaald, heeft men ook recht op slapen, op een krant, op een paddestoel in de tuin van de rijken verwezenlijkt door  tante firma, die het steeds voor het zeggen heeft. Zodat ik evenzeer merkte dat er dan toch een keuze zou zijn want zijn de rijken omringd door blaffende honden en zijn de armen omringd door loeiende sirènes, zei ik toch. Zijn er sommige plaatsen waar er dan toch stilte heerst, maar daar zijn de fascisten aan de macht, al moeten ze toch ook ver rijden voor een bordeel. Net over de grens toch, zegt er mij één. Ik dacht de weg tussen de katholieke universiteiten in dit land. Tenzij dat men door afwezigheid van religies er zakenvrouwen van gemaakt heeft, en dus geen hoeren of slavinnen. Tenzij ze getrouwd zijn, zodat met enig geweten (?) er een aantal evengoed in de spoed geld & tijd kan spenderen aan het feminisme, wat even grotesk overkomt bij de macho’s. Een wereld in tweevoud zodat alles zich vermenigvuldigt, zich opbouwt om even later de mooiste dingen af te breken, en te ontkennen in de miskenning. Regelrecht, nog zo’n woord. A pleasure to see the portret of an artist waiting the protest. Zal ik poëzie schrijven, weeral, maar ik ben geen poëet. Ik schrijf: achter elke huid is er een tuin van Eden die schuilt. Ik schrijf zoveel, maar ze antwoordde dat deze zin prachtig is. Een beetje overdreven zodat men nooit weet hoe die mensen denken eigenlijk ; er zijn zoveel maskers, zovele ontwrichtingen of verplichtingen, en uitleg naast de kwestie dat de ene wat ronddraait terwijl de anderen aangepast de kudde volgen zodat die wegen overbelast zijn door files, komt daar geen einde aan en wordt het steeds erger. Hebben ze allen gedacht aan zichzelve, en hebben ze deels gelijk gehad. Terwijl onze ouders de oorlog gewonnen hadden en wij een economie hebben zien ineenstorten met idioten en/of arrivisten, in naam van dat soort eigenbelang wat met zich mede brengt dat diegene die alles verdienen niks hebben en diegene die alles hebben eigenlijk niks verdienen. Zo gaat dit leven, want zijn we gedoemd te geloven dat die kinderen van gewezen helden carceraal moeten opgroeien terwijl extreem rechtse kinderen van gewezen collaborateurs met huis en tuin in het residentiële leven, met reizen naar  de zon en alle aandacht in de media. Die schermen moeten het plebs dan doen dromen, en hun sociale conditie in kooien doen vergeten, net zoals die collaborerende (sensatie)pers, maar tot hoelang nog? Tot het einde van het schooljaar? Tot ze niet meer betaald worden? Ik heb dus vraagtekens bij diegene die Egypte verliet 7000 jaren geleden. Blijven we nu in de « evolutie » zowat mensapen met bierbuiken, dat is het. Darwin wint, en Spinoza tam want lam verklaard in de klaarte.